Downloaded From www.AllSubs.org
Zuid Pacific,
Lagunes die lijken op een paradijs.
Fantastische koraalriffen
die in onze dromen verschijnen.
Wij hopen dat deze wereld altijd zal blijven bestaan.
In deze prachtige uithoek van het leven,
waar duizenden kleurrijke schepsels naast elkaar bestaan.
Verscheidenheid versterkt het koraal,
des te meer soorten
des te meer kansen om te overleven.
Koraalriffen bestaan al meer dan 60 millioen jaar.
Bepaalde koralen wuiven als bloemen in de wind,
andere vermommen zich als stenen
maar alle koralen zijn diertjes.
Harde koralen hebben deze speelgronden gebouwd.
Zij produceren kalksteen en veranderen dit in schuilplaatsen,
allemaal op elkaar gestapeld.
Millioenen koraalhuisjes
vormen stap voor stap een gigantisch koraalrif.
Hoe wonderbaarlijk is het, dat het grootste levende
bouwsel gemaakt is door kleine diertjes.
Koraalriffen beschermen bijna alle tropische kusten
en liggen tussen de eilandbewoners en de woeste zee.
Als iemand gewond raakt
gebruiken doktoren calciumcarbonaat van het koraal
om gebroken botten te genezen,
Als we ziek zijn
kunnen chemische bestanddelen van het rif
ons helpen genezen.
Geen plek op aarde bevat een groter potentieel
aan heelmeesters.
Riffen,
voedselverstrekkers.
Meer dan driehonderd miljoen mensen
zijn afhankelijk van vis van deze riffen.
Voor een Pacific eilandbewoner zoals ik,
zijn onze koraalriffen even onmisbaar als de lucht die we inademen .
Russy, een inheemse bewoner van Fiji,
heeft altijd dicht bij de zee geleefd.
Eeuwenlang waakten mijn voorouders
tegen overbevissing van het rif.
Ons rif was gezond,
maar dit jaar,
is er iets gebeurd,
iets verschrikkelijks.
Een inktzwarte dood heeft bezit genomen van rif.
Wat heeft ons rif gedood?
Ik besloot om bepaalde antwoorden te zoeken.
Ik besloot om de hulp in te roepen van sommige
van mijn vroegere partners.
Howard en Michele Hall
hebben dertig jaar besteed aan het onderzoeken en filmen van koraalriffen.
Hun onderwaterfotografie is wereldwijd bekend,
toen Howard en Michele Rusi's bericht ontvingen
waren zij in de bergen
ver van hun dierbare riffen.
Gedurende mijn vlucht vroeg ik mij af hoe
wij Rusi konden helpen.
Toen realiseerde ik me dat onze vriend
Richard Pyle misschien wist wat we moesten doen.
Hij is zee-bioloog.
Over de hele wereld, van de Rode Zee,
Oost Afrika, Maldiven tot bij de Philippijnen
zien we dit soort problemen verschijnen.
Richard laat ons zien hoe de koraalriffen,
over de hele wereld, afsterven
en de alarmerende snelheid hiervan.
Het opwarmen van de oceaan is de belangrijkste oorzaak.
Richard is de drijvende kracht achter het vastleggen,
voor de wetenschap, op film van deze koraalriffen.
Voordat zij verdwijnen.
We weten dat de Imax camera met een ongelooflijke helderheid beelden kan vastleggen.
Dat was de beste manier om dat te doen.
Onze missie was duidelijk,
breng deze beelden mee terug
en waarom sterft Rusi's rif af.
Wij moesten Rusi's rif vergelijken
met andere riffen uit de hele South Pacific,
beginnende met de grootste van allemaal:
Het Great Barrier Reef.
Het vooruitzicht om naar koraalriffen te gaan duiken
over de hele South Pacific
was een beetje of een droom werkelijkheid werd.
We zullen honderden duiken maken
en sommige zullen dieper en gevaarlijker zijn
dan dat we ooit gedaan hebben.
Het zal de belangrijkste expeditie zijn
in ons hele dertig jarige duikersgeschiedenis.
Delen van de Great Barrier Reef
wordt al twintig jaar beschermd tegen overbevissing.
Het eerste doel van deze 10 maanden durende expeditie
is om te kijken of deze bescherming heeft gewerkt.
Toen ik 22 jaar geleden voor het eerst dook
waren er hier geen reuze kokkels.
Deze worden bevist door beroepsvissers.
Vandaag hebben we er 12 gezien.
Dat is een belangrijk teken.
Het betekent dat dit rif zich weer hersteld.
Tracey Medway, een lokale zee-bioloog
laat ons een zeebaars de "giant patatoquard" zien.
Ze worden zo genoemd, omdat ze op hun zij,
grote aardappelvormige vlekken heben.
Opgemerkt moet worden dat
bijna over het grootste deel van de Pacific
alle werkelijk grote vissen uitgeroeid zijn door
vissers, ondanks de wetten die ze moeten beschermen.
Deze vegetariers beschermen het rif
door het bed zeewier af te grazen.
Als er teveel van dit soort vissen verdwijnt
zal het koraal afsterven.
Dit is de reden dat overbevissing de riffen vernietigd.
wij moeten ons realiseren dat,
elk soort elkaar bevoordeelt
totdat een soort verdwijnt.
Net zoals vissen het rif beschermd,
biedt het koraal hen een tehuis en schuilplaats,
van een eenvoudige schuilplaats
tot een zelfgebouwd droomhuis.
Grondels delen vaak hun huis met garnalen.
als hij zijn schuilplaats verlaat,
zal de garnaal minstens een antenne op de grondel richten.
De grondel heeft, zonder een vin uit te steken,
een vaste schuilplaats om in te wonen,
en de heel dichtbij wonende garnaal heeft een beschermer.
Met een snelle beweging van zijn staart
waarschuwt de grondel de garnaal voor naderende vijanden.
Dit honderd jaar oude koraal
is een geliefde etensplek
voor deze zeebaars
Een kleine visje,
een schoonmaker,
zwemt recht in de bek van zeebaars
om zich met parasieten te voeden.
De zeebaars wordt verzorgd
en het schoonmaakvisje heeft ook zijn diner.
Partnerschap als deze vraagt om wederzijds
vertrouwen, heel veel vertrouwen.
Cat Holloway, een koraalonderzoekster
voegt zich bij Michele om de communicatie tussen de soorten te bestuderen.
Ik was bang dat ik zou inademen
en hem misschien zou inslikken
maar dat gebeurde niet.
Hij kwam tegen mijn verhemelte en kietelde een beetje.
Ik heb heel veel jaren het gedrag van dieren gestudeerd
dit was,
dit was anders.
Dit was een kans om hen te ontmoeten,
eigenlijk er een deel van te zijn.
Samenwerking tussen soorten bestaat hier al langdurig
maar soms is het bijna onzichtbaar.
De meest belangrijke bondgenoten van het koraal
zijn microscoop kleine algen.
Eigenlijk leven deze in het koraalweefsel.
Dit helpt de algen om met gebruik van zonlicht om suikers te maken.
De primaire voedelbron
dat het koraal de energie geeft om riffen te bouwen.
Het meeste koraal kan niet overleven zonder de hulp van algen.
Maar wereldwijd
bedreigt abnormaal warm zeewater
dit bondgenootschap.
Tijdopnames laten ons zien hoe
in precies een week waarin
het zeewater 2 graden stijgt, de algen verdwijnen.
Zonder zijn belangrijkste voedselbron
verbleken de koralen tot spookachtig wit.
Als de algen niet terugkeren
zal het koraal afsterven.
Hier in Australie gingen we naar plekken
waar we 22 jaar geleden waren
en we waren verrast om te zien dat sommige riffen
zo beschadigd waren door de opwarming van de oceaan
Onze Australisch rapportage geeft ons de basis
om te begrijpen wat er verkeerd was gegaan
bij de riffen van Russy,
3500 kilometers verderop, bij Fiji
Toen we bij Fuji kwamen hadden we binnen
5 minuten weer kontakt met Rusi.
Ik moest weer glimlachen om Howard.
Michele en ik waren geestdriftig om Rusi te helpen,
maar eerst moesten we
ons respect tonen aan de plaatselijke traditie.
Voordat buitenstaanders mijn thuis-eiland mogen betreden
moeten de stamoudsten hier toestemming voor geven.
Mijn volk heeft de visvangsten altijd beperkt.
Deze traditie van het in stand houden van de riffen
heeft al voor eeuwen goed gewerkt.
Tot nu.
Eerst wilde ik Howard de plaatselijke rif laten zien
zoals het vroeger was.
Het rif zag er goed uit met voldoende kleine visjes
maar grote vissen hebben we niet veel gezien
zoals we in Australie deden
en dat verontrustte mij.
Maar het moment is aangebroken.
Ik nam Howard en Michele verder langs het rif.
Ik vroeg me af waar al de dieren waren gebleven.
Deze riffen zijn aan het afsterven
en dat maakt me erg verdrietig.
Om te zien dat zo veel van deze riffen worden vernietigd
realiseren we ons dat zoals
Rusi's rif er nu uitziet, alle koraalriffen
er over dertig jaar uit zullen zien.
Ons rif moest een thuis zijn voor zoveel schepsels
maar nu zijn ze bijna allemaal weg.
Nadat ik al deze verwoestingen gezien had;
zag ik een octopus.
Een octopus maakt een soort tent van zijn lichaam.
Zij doen hun acht armen omhoog en
vangen garnalen en krabben die op het rif leven.
Hier zoekt een octopus uit
hoe hij moet overleven
er zijn niet veel rifbewoners die dit kunnen doen.
Eilandbewoners die van vissen afhankelijk zijn
is het afsterven van het rif een harde klap
zeker als je je kinderen te eten moet geven.
Maar wat heeft Russy's rif gedood?
Buitenlandse visvloten hebben deze wateren overbevist
en thermometers geven aan
dat de oceaan twee graden warmer is dan normaal.
Ik heb meer gebleekte koraal en geen grote vissen gevonden.
Maar ik had een voorgevoel dat
het opwarmen van de oceaan en overbevissing
niet de enige problemen waren.
Vijftien kilometer landinwaarts,
toen er de tropische regenwouden werden gekapt,
werd de rivier troebel van het slib.
Twee rivieren komen hier samen
een met afvoer van slib
en de ander niet.
Er was maar een plek om al dat sediment af te zetten.
Aan de monding van de rivier,
blokkeert het slib het zonlicht
dat het koraal nodig heeft om te kunnen groeien.
Rusi's rif is getroffen door
een combinatie van oorzaken,
opwarmen van de oceaan, overbevissing en het afzetten van slib,
koralen kunnen een van deze dreigingen
nog wel aan, maar drie tegelijk is teveel.
Nu begrijp ik het probleem beter
maar wat kan ik doen.
Howard dacht dat een gezonder rif
ons een paar antwoorden kon geven.
Wij zetten koers naar een ander eiland.
Daar voegden wij ons bij Jean-Michel Cousteau,
zoon van de legendarische ontdekkingsreiziger.
Jean-Michel komt elk jaar naar Fuji
om zee-biologen, zoals Marie Joao Rodriques, te helpen
met het verwerken van hun gegevens.
Wij brachten Howard en Michele naar een dichtbij gelegen rif
waar, dankzij de mangroven,
de situatie nog geen probleem is,
omdat hun wortels het slib vasthouden
beschermen zij het rif.
Voor veel vissen is dkit een broedkamer
waar hun jongen beschermd zijn.
Mijn landgenoten hebben dit voordeel
aangegrepen om de mangroven als onderdeel
van het behoud van het zeeleven te zien.
Het rif is tot een prachtig landschap veranderd,
gezond, prachtig en sterk.
zo wil ik dat mijn rif is.
Tropisch koraalriffen bestaan over de hele wereld.
Fuji is de wereldhoofdstad van het zachte koraal.
Koralen zijn schitterend
maar zij zijn ook een zegen.
In laboratoria worden nu al chemische componenten
van koraalriffen gereproduceerd,
om chronische pijn te verlichten,
geboortes te vergemakkelijken
en zelfs het leven van AIDS patienten te verlengen.
Koralen delen hun voedel
in feite delen vele dezelfde maag.
Als de stroming toeneemt laten
tiidopnames zien hoe deze zachte
koralen zich als ballonnen opblazen
om voorbijkomende diertjes te vangen.
Op een gezond rif als deze
zie je zoveel verschillende schepsels.
Wij kiezen ervoor om deze dieren niet te benaderen,
het is beter dat zij naar ons toekomen.
Deze verre neef van de cobra kan met zijn gif
iemand in een paar minuten doden,
maar zij bijten zelden mensen.
Michele rekent hier dan ook op.
Door deze dieren hebben we veel geleerd over ons rif,
en dat geldt ook voor de kinderen.
Er is meer dan dat het oog kan zien.
In de wetenschap is observatie de eerste stap.
Wie is er in geinteresseerd is
dat de "yellow fish" haar hele kleine eitjes
verzameld vlak voor zij uitkomen
Dat de zeekomkommer het afval eet
zodat het rif voor iedereen schoner blijft .
Sommige van de aardigste zee-biologen zijn Fijianen
en er zijn onder de wetenschappers diverse gemengde huwelijken.
We hebben geleerd dat wij de aarde niet erven
van onze ouders
maar wij lenen het van onze kinderen.
Kinderen vinden het leuk om vissen te zien die ze nog nooit eerder gezien hebben.
Deze ontdekkingen prikkelt vele wetenschappers
zoals Richard Pyle.
Richard Pyle noemt zichzelf een visnerd.
Hij bestudeert vissen op de diepste delen van de koraalriffen.
Hoe dieper we gaan, des te minder weten
we van het koraalrif.
Ik wil uitzoeken wat daar leeft.
Je kunt geen goed beeld krijgen van het koraalrif
als je alleen maar naar een klein gedeelte kijkt.
Maar diepduiken kan erg gevaarlijk zijn.
Zelfs als je speciale ademapparaten gebruikt,
kunnen we desondanks een fatale ziekte krijgen:
caissonziekte genaamd.
Twee maanden geleden verloren we bijna
Howard bij een diepe duik.
Hij kreeg de caissonziekte.
Het had zijn dood kunnen worden.
Om de voortgang van deze ziekte te stoppen
ben ik begonnen met pure zuurstof in te ademen
maar het leek niet te werken.
Ik begon het gevoel in mijn rechterbeen te verliezen.
In een van de angstaanjagende momenten
zag ik hem rondstrompelen.
Ik hoopte dat dat niet zou gebeuren.
Michele bracht Howard met spoed naar het ziekenhuis
hopend dat de speciale drukkamer
de ziekte kan stoppen
en zijn leven kan redden.
Dankzij het goede communicatie systeem kon
ik tenminste met hem praten.
Howard heeft het overleefd
maar ik herinnerde mij het laatste gesprek met hem
toen wij ons aan het voorbereiden waren op de duik, naar 120 meter.
De volgende dag van de diepe duik,
zullen Howard en Richard een druk ondergaan
die bijna 12 keer hoger is dan normaal,
maar zij zijn ervaren duikers
en er is veel te leren door gebieden te onderzoeken
waarvan zo weinig van bekend is.
Als we afdalen zullen veiligheidsduikers,
om de 17 meter,extra flessen bevestigen een reddingslijn.
Bij het afdalen
is teveel zuurstof slecht
maat te weinig is slechter,
beide kan je dood worden.
De veiligheidsduikers gaan zo ver mee als
zij kunnen en stoppen dan,
daarna zijn wij op ons zelf aangewezen.
Als we langs de rand van het rif afdalen
wordt het steeds donkerder en kouder
en eigenlijk gaan we
terug in de tijd.
Op 70 meter passeren we kalksteen dat hier
twintigduizend jaar geleden werd afgezet
toen dit de top van het rif was.
Op 120 meter diepte kwamen
we in het schemerdonker terecht.
Het is spookachtige maar schitterend
om bij het rif rond te kijken waar
niemand ooit zijn blik op heeft laten vallen.
Het wordt nu pas interessant
we zien geen koralen die afhankelijk zijn van zonlicht, maar wel "fan" koralen en "weed" koralen.
Deze omgeving ziet er ogenschijnlijk gezond uit.
In zijn zoektocht om uit te vinden wat hier beneden leeft
kan Richard maar een paar dingen mee nemen naar
de oppervlakte om dit voor de wetenschap vast te leggen.
Ik zie hier minstens 12 nieuwe vissoorten,
die ik nog nooit gezien heb.
Ik twijfel of iemand anders deze eerder heeft gezien.
Wetenschappers zoals Richard
brengen het leven in kaart
waar we allemaal deel van uitmaken.
Elke nieuw vis die Richard ontdekt
geeft de miljoenen jaren genetische ontwikkeling
prijs ten behoeve van de medische wetenschap.
De enorme waterdruk veroorzaakte
een storing van onze belangrijkste camera
zodat hij niet meer werkte.
Ik was blij dat Howard de duik afbrak.
We hopen dat de beelden van Howard voldoende zijn
voor de wetenschappers om koraalriffen te onderzoeken.
Zij zullen nooit in staat zijn zo diep te duiken.
Het gebeurt niet elke dag dat je getuige bent
dat men een nieuwe vissoort ontdekt.
Zie je de rode met de lange staart
daar ben ik werkelijk opgewonden van,
dat is zeker.
Oh, die heb ik de hele tijd gezien.
Tot nog niet zo lang geleden
was het diepe koraalrif
een groot zwart gat op de kaart
maar elke nieuwe ontdekking
biedt ons nieuwe aanknopingspunten.
Dit mag dan zo maar op een mooie rode vis lijken
maar het is een heel belangrijk puzzelstuk
in de biologische verscheidenheid.
Ik zag geljk dat dit iets anders was.
Maanden van hard werken in Fiji heeft resulaat opgeleverd.
Rusi heeft voor het eerst gezien dat koralen
kunnen gedijen als riffen worden beschermd.
Hij is nu klaar om terug te gaan naar zijn thuiseiland.
Mijn medebewoners van Fiji hebben mij laten zien
hoe ik een project moet opzetten om de zee te beschermen,
hoe de mangroven te beschermen
en zelfs het kappen van de bossen te stoppen.
Ik wil heel graag gaan beginnen,
we hebben hier in Fiji enige wonderbaarlijke riffen gezien
maar we hebben ook veel beschadigingen aan het koraal gezien.
Met de slibafzetting zoals we die bij Rusi's rif zagen
stellen we ons de volgende vraag:
is de nabijheid van de kust
een groot risico voor het koraal?
Frans Polynesie is een perfecte plek
om een antwoord op deze vraag te vinden.
In Frans Polynesie zijn Howard and Michele
begonnen met een onderzoek bij
de dicht bevolkte eilanden van Tahiti en Maria,
hier liggen de riffen heel dicht bij de kust.
Met nog maar 6 weken over van de hele expeditie
moet Howard snel een overzicht krijgen.
Ik ben gewend om een hangglider te gebruiken,
en op deze manier rond te vliegen
maar het blijft vreemd met
een motor die in je rugzak past.
Maria lijkt op het eiland van Rusi.
Het koraal hier is erg gevoelig
voor het aanslibben en vervuiling,
omdat het koraal heel dicht bij de kust ligt.
Nadat we de noordkant van Maria onderzocht hebben
staken we de bergen over om de zuidkust in kaart te brengen.
Zelfs dichtbij de steden
zagen we niet veel beschadigingen aan het rif.
Ontwikkeling van de kust brengt het rif in een gevaarlijke situatie.
Het aanslibben, vervuiling en het verdwijnen van de mangroven
zijn allemaal serieuze risico's.
Maar deze resorts bewijzen dat het een
goede zaak is als men het milieu respecteerd,
omdat toeristen beschadigde koraalriffen zullen mijden.
Onze vlucht over Maria
gaf ons een eerste indruk.
Omdat er weinig tijd resteerde ging ik terug
naar "Reef Check", aan boord van de inspectieboot
"the Quicksilver Crossing".
"Reef Check" heeft meer dan 4000 sportduikers in 60 landen.
Zij bewaken de conditie van de koraalriffen.
Wij vroegen "Reef Check" vrijwilligers
om hier, in Maria, te controleren
of de riffen die het dichst bij de kust liggen
ook het meest ernstig beschadigd zijn.
Vanuit de lucht is duidelijk te zien,
hoe deze vulkaaneilanden zijn ontstaan en
hoe de koraalriffen hier omheen zijn gegroeid.
De meest steile en jongste eilanden, Tahiti and Maria
staan fier overeind.
Deze eilanden zijn nog niet erg aangetast
daarom liggen de koraalriffen nog dichtbij de kust.
Bora Bora stamt uit de middeleeuwen. De vulkaan is tot rust gekomen en iets ingezakt
en de riffen liggen verder van de kust.
In de laatste fase,
is het donutvormig en noemen we dit een atol.
De vulkaan is helemaal weggezakt in de zee
met slechts een koraalring zichtbaar wat ooit een bergtop was.
Het team ging naar de op een na grootste atol
in de wereld, Rangiroa,
om het meest afgelegen rif in Frans Polynesie te onderzoeken.
10 jaar geleden, heeft een cycloon
een groot deel van Rangiroa's koraal weggeslagen,
maar stormen zijn natuurverschijnsels
en koraalriffen kunnen zich herstellen
zolang de mensen zich er niet meebemoeien.
Het koraal lijkt hier klein maar gezond.
Net zagen we hoe twee mannetjes vissen
aan het vechten waren over hun territorium.
Dit was een teken van een grote gezonde vispopulatie
maar waarom hebben we geen grote scholen rifhaaien
gezien waar Rangiroa zo beroemd om is.
Hun afwezigheid is niet noodzakelijkerwijs een slecht teken voor het koraal
maar het kan duiden op een onbalans in het hele rif ecosysteem.
Dus ons hoofddoel wordt het vinden van haaien.
We gaan de haaien zoeken op hun favoriete plekken
maar zij lijken niet thuis te zijn.
Wij bleven op onze hoede
want een ding wat je niet wilt is om
een grote rifhaai te verrassen.
Als de haai over het rif zwerft in het ondiepe water
is de snelste manier om hem op te sporen
vanuit de ultralight glider.
In de Pacific
zijn hele populaties haaien,
door beroepsvissers, uitgeroeid.
Grote rifhaaien zijn heel erg kwetsbaar
en daar maak ik mij zorgen over.
De zoektocht, door de lucht, naar haaien leverde niets op
en wij zijn bijna door onze tijd heen.
Maar er is nog een plek waar we kunnen kijken,
bij Puta Pass.
De stroming jaagt en kreunt.
Hier hangen honderden grijze rifhaaien,
als een straatbende, rond in het ravijn.
Door de stroming kwamen wij tussen de haaien terecht
en we konden er niets tegen doen.
Zouden zij aan het paren zijn?
Dan is dit het moment
om niet op een haai te lijken.
Ik heb twee vrienden die behoorlijk gebeten zijn door grijze rifhaaien.
De meest sociale onder alle haaien is de grijze rifhaai
en deze zwemt in dichte scholen.
Ik duik al 35 jaar, maar ik heb
nog nooit zoiets gezien als dit.
Er zijn zeker 300 haaien in deze school
en dat is een voorzichtige schatting.
Het boek wordt niet door deze grote school gesloten
maar het is een gunstig teken
voor de gezondheid van dit rif eco-systeem.
We bleven bijna een uur bij de haaien
wetend dat we op de terugweg
de stroming in onze rug hebben
zodat we ons kunen laten voortdrijven.
Tien uitputtende maar hele mooie maanden,
hebben Michele en ik sommige van de meest schitterende
koraalriffen op aarde verkend.
Gedurende die periode is onze bezorgdheid
voor het koraal overgegaan in een gedeelde passie.
Zoals mijn volk het rif beleeft
kunnen we niet geloven dat zo'n plek
voor altijd verloren zal zijn.
Mijn vrienden Howard en Michele hebben mij
nieuwe gereedschappen gegeven om het plaatselijke rif te genezen.
Howard's liefde voor de riffen heeft hem bijna zijn leven gekost
maar na meer dan 500 duiken gemaakt te hebben
zijn we teruggekomen met werkelijk pakkende beelden.
Een scene die ik niet uit mijn hoofd kan zetten,
is die van die eenzame octopus die over de puinhopen kruipt.
Weldra heeft hij geen thuis meer.
niemand zal met opzet mooie dieren doden
maar als het rif sterft
zullen miljarden levende dingen ook sterven.
Koralen schijnen sneller dood te gaan dan normaal
en de trend is dat dat heel erg versneld.
De meeste levende koraalriffen zoals we ze vandaag de dag kennen
kunnen binnen 30 jaar verdwenen zijn.
Als dat gebeurt
zal er binnenin mij ook iets doodgaan.
Nu de koraalriffen ons zoveel gegeven heeft,
geven meer en meer mensen er de voorkeur aan om
hun leiders te steunen, die vechten tegen de opwarming van de aarde
en teams zoals "Reef Check"
raken hierbij betrokken.
Misschien is er een groter potentiaal
om nieuwe medicijnen op
koraalriffen te vinden dan enig ander leefmilieu op aarde.
Hen te redden is hetzelfde als ons zelf te redden.
Het heeft heel lang geduurd om een koraalrif te bouwen,
stapje voor stapje.
Het rif heeft overleeft door partnerschap
en de meest belangrijke partners
van het koraal zijn jij en ik.
Wat we moeten doen is het
aanmoedigen van een gedragsverandering
een die bevestigd dat
we onderdeel zijn vande levende wereld
en niet apart hiervan staan.
Gedownload van www.ondertitel.com
Downloaded From www.AllSubs.org